یادداشت؛
توهم مشترک صدام و ترامپ
سیاسی: 46 سال بعد از شروع جنگ ایران و عراق، مقایسه محاسبات صدام و ترامپ درباره ی توان ایران، شباهت هایی را نشان می دهد؛ از توهم پیروزی سریع تا خطای محاسباتی درباره ی واکنش مردم و سرنوشت جنگ.
خبرگزاری مهر، گروه بین الملل:
«محمد صرفی» سردبیر روزنامه تهران تایمز در سرمقاله این روزنامه بمناسبت هفته دفاع مقدس، با مقایسه جنگ تحمیلی هشت ساله و جنگ جاری با آمریکا، به شباهت های ترامپ و صدام در این دو جنگ پرداخت.
متن یادداشت:
دیروز چهل و ششمین سالروز تهاجم عراقِ تحت حاکمیت صدام به ایران بود. صدام همان روزهای اول جنگ در صورتیکه پایش روی خاک اشغال شده ایران در مرزهای جنوب غربی بود، به خبرنگاران وعده داد مصاحبه بعدی با آنها را چند روز دیگر در تهران انجام خواهد داد.
توهم صدام بی جهت نبود. ایران بتازگی یک انقلاب طوفانی را پشت سر گذاشته بود. انقلابی که تقریبا تمام ارکان کشور را گرفتار تغییر و تحول اساسی کرده بود و خیلی از نهادها نوپا بودند. خیلی از فرماندهان ارشد ارتش یا فرار کرده بودند و یا دستگیر و محاکمه شده بودند. سپاه پاسداران انقلاب اسلامی تازه تاسیس شده بود و خیلی از نیروهایش فاقد کمترین تجربه نظامی بودند و ازاین رو در محاسبات دشمن وزنی نداشت که بتواند از پس یک تهاجم تمام عیار خارجی برآید.
در مجموع صدام تصور میکرد با ایرانی ضعیف روبروست که یک تهاجم سریع و گسترده نظامی می تواند آنرا به تسلیم واداشته و پیروزی بزرگ و آسانی را به صورت سریع و برق آسا نصیب او سازد. آن توهم خونبار به جنگی هشت ساله مبدل شد و صدام به هیچ کدام از اهدافی که در شروع جنگ اعلام نموده بود نرسید.
ترامپ که اینک مشغول جنگ با ایران است، شباهت های غیرقابل انکاری با صدام دارد. ترامپ هم گمان می کرد ایران در وضعیتی شکننده و ضعیف قرار دارد و یک تهاجم سریع و گسترده هوایی، کار را تمام می کند. همانطور که صدام جنگ را با یک تهاجم هوایی وسیع به ده ها هدف نظامی و غیرنظامی در خاک ایران شروع کرد و انتظار فلج شدن ایران را داشت.
ترامپ و صدام در یک نکته دیگر هم شباهت دارند. صدام در جنگ بارها با بهره گیری از بمب های شیمیایی اهدایی غرب و همچنین حمله هوایی به مناطق شهری و غیرنظامی و کشتن شهروندان غیرنظامی ایران مرتکب جنایت جنگی شد. ترامپ هم با حمله به مدارس، دانشگاه ها، بیمارستان ها و دیگر اهداف غیرنظامی ایران در جنگ جاری دست به جنایت جنگی زد. حمله به مدرسه میناب در اولین روز جتگ و کشتار بیشتر از ۱۲۰ دانش آموز تنها یکی از این جنایت هاست.
شباهت دیگر این دو در نسبت و رابطه آنها با برخی همسایگان جنوبی ایران است. بعضی از کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس در جنگ هشت ساله، عملا به یک صندوق مالی طلایی برای پشتیبانی از ماشین جنگی صدام تبدیل شدند و به وی در ارتکاب به جنایت هایش کمک کردند. این کشورها در جنگ جاری هم با در اختیار گذاشتن قلمرو سرزمینی خود به ارتش آمریکا و دیگر پشتیبانی های جنگی از متجاوزان به خاک ایران، عملا همدست ترامپ و جنایتهایش شدند. همانطور که ایستادن پشت سر صدام در آن جنگ برای این کشورها پشیمانی به بار آورد، حالا هم این کشورها روی اسب بازنده شرط بسته و از تبعات این اشتباه در امان نیستند.
شباهت دیگر این دو مرد متوهم و جنایتکار، محاسبه غلط آنان نسبت به مردم ایران است. صدام گمان می کرد مردم عرب زبان استان خوزستان برای متجاوزان فرش قرمز پهن می کنند. اما آنان نخستین کسانی بودند که مقابل این تهاجم جانانه ایستادند و مقاومتی ماندگار و تاریخی از خود نشان دادند. ترامپ هم خیال می کرد بعد از شروع بمباران سنگین هوایی، مردم ایران به خیابان ریخته و طرح او را برای براندازی جمهوری اسلامی ایران تکمیل می کنند. او بارها به صراحت این خیال خام را به زبان آورد و حتی یک مرتبه با کلافگی و عصبانیت از این که چرا مردم ایران دست به شورش نمی زنند ابراز تعجب و نارضایی کرد!
دیکتاتور عراق سرنوشتی عبرت آمیز داشت. منابع عراقی می گویند وقتی به محل اجرای حکم اعدام برده شد و طناب دار را بر گردنش انداخته بودند، ناسزا می گفت و ایران را مسبب آن پایان حقارت آمیز سرنوشت خود می دانست. ترامپ تا انتهای عمر، سایه انتقام ایران را در تعقیب خود خواهد دید و می تواند برای تسکین ترس و فروماندگی خود، زیر لب ناسزا بگوید. دنیا ظرفیت تسویه حساب با این دو جنایتکار بزرگ تاریخ را ندارد. آنان در جهنم همسایگان مناسبی برای یکدیگر خواهند بود.
منبع: sease.ir
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب