بوگیری برای غرب
سیاسی: غرب و مقامات غربی تا گردن در گنداب فحشا و پایمال کردن حقوق بانوان فرو رفته اند اما وظیفه خودباختگان غرب زده است که با جذب بوی نامطلوب و متعفن غرب از آن رایحه ای دلپذیر برای مخاطبان داخلی شان بسازند.
سید محمدعماد اعرابی طی یادداشتی در روزنامه کیهان نوشت:
«هنریک ایبسن» را به عنوان یکی از چهره های پیشتاز پشتیبانی از حقوق بانوان در ادبیات نمایشی معرفی می کنند اما حقیقت این است که ایبسن در کنار نفرت های بیشماری که در زندگی اش داشت؛ از زنان نیز تا حدی متنفر بود. او حاضر نبود در مراسمات رسمی کنار زنان بنشیند، نقد زنان به آثارش را برنمی تافت و زندگی زنان بسیاری را تباه کرد تا خودش را در حرفه اش بالا بکشد. البته «هنریک ایبسن» تنها چهره ای نیست که غرب و غرب زدگان، زندگی تاریک شان را برای ما در زرورق می پیچند و به عنوان نمادی از احترام به حقوق زن در غرب قالب می کنند.
«ژان ژاک روسو» که به سبب نظراتش در عرصه آموزش و تربیت شناخته می شود، می اظهار داشت: «در بین زنان نابغه ای پیدا نمی شود» او معتقد بود زنان نه هنر را می فهمند و نه از هنر خوش شان می آید. از نظر روسو تفکر انتزاعی و قیاسی فراتر از دسترسی زنان بود. با کمی اختلاف احتمالاً «لودویگ ویتگنشتاین» نیز مانند روسو فکر می کرد چون وقتی به شغل معلمی در یک روستا مشغول بود، خاطرات وحشتناکی پیرامونش نقل کرده اند. یکی از دانش آموزان دختر که کمی در یادگیری دروس ضعف داشت می گوید ویتگنشتاین چنان موهای او را کشید که قسمتی از موهایش کنده شد. یکی دیگر از دختران دانش آموز کلاس او می گوید ویتگنشتاین چنان او را کتک زده که گوش هایش خونریزی کرده است. روزهای معلمی ویتگنشاتین با خفت به انتها رسید و او به سبب رفتار نامناسب و خشونت بارندگی با بچه ها مجبور شد از روستا فرار کند.
وقتی «نایجل راجرز» و «مل تامپسون» دو نویسنده انگلیسی برای نوشتن زندگی نامه «برتراند راسل» به پژوهش پیرامون این فیلسوف[!] انگلیسی پرداختند به نتیجه جالبی رسیدند: «امروز که ما با نرخ وحشتناک طلاق زندگی می نماییم تا حدودی میراث دار برتی کثیف (لقبی که به برتراند راسل داده بودند) هستیم که در زندگی اش بی شمار معشوقه داشت... راسل وجهه خود به عنوان «زن باز فلسفی» را تا سالیان پیری حفظ کرد و هنوز بدنبال زن ایده آلش می گشت.»
اینها فقط گوشه ای از مواجهه شرم آور فیلسوفان و روشنفکران غرب با زنان و مبحث زنان است؛ چهره هایی که به عنوان صاحبان فکر و اندیشه[!] در غرب مطرح می شوند، تندیس شان را می سازند، اماکن عمومی را به یادشان نام گذاری می کنند، کتاب های شان بارها تجدید چاپ شده و نظرات شان در دانشگاه ها تدریس و بررسی می شود... با این حساب نباید انتظار چندانی از اقشار دیگر داشت که برخورد بهتری با زنان داشته باشند.
۲۲ اکتبر ۲۰۱۷ (۳۰ مهر ۱۳۹۶) روزنامه «ساندی تایمز» انگلیس طی گزارشی از موارد مختلف آزار کارکنان زن پارلمان اروپا توسط نمایندگان پارلمان پرده برداشت. «ساندی تایمز» پارلمان اروپا را «کانون آزار جنسی» توصیف کرد. همان زمان شعبه اروپائی نشریه «پولیتیکو» به جمع آوری شهادت قربانیان و شاهدان عینی پرداخت و گزارش تکان دهنده ای از وضعیت برخورد نمایندگان پارلمان اروپا با کارکنان زن این نهاد منتشر نمود. «پولیتیکو» ظرف یک هفته بالاتر از ۳۰ ادعای تجاوز، ضرب و شتم و آزار و اذیت را ثبت نمود که از قراردادهای کاری اتحادیه اروپا در ازای رابطه جنسی گرفته تا فرستادن زنان جوان برای مبادله خدمات جنسی در ازای خدمات قانونی را شامل می شد. این در حالی بود که خیلی از قربانیان به سبب ترس از اخراج و یا بی نتیجه دانستن شکایت، حاضر به بیان تجریبات تلخ خود نبودند. یکی از قربانیان فضای حاکم بر پارلمان اروپا را «فرهنگ سکوت» توصیف کرد. وی خاطرنشان کرد کارکنان ارشد پارلمان و حداقل پنج نماینده از پرونده او باخبر بودند اما مشکلات عمدا در داخل پارلمان اروپا پنهان نگه داشته می شود. این اتفاق تنها در ارتباط با سال ۲۰۱۷ نمی شد، در دوره ها و سالیان مختلف گزارش های آزار زنان و کارمندان پارلمان اروپا به رسانه ها درز کرده و این نهاد قانون گذاری اروپائی وادار به واکنش شده بود.
تقریبا همان زمان یک گروه واتساپی در انگلستان خبرساز شد. گروهی که در آن زنان شاغل در پارلمان انگلستان لیست بلندی از مقامات ارشد این کشور تهیه کرده بودند و به همکاران خود اخطار می دادند تا جایی که امکان دارد به این افراد نزدیک نشوند. آنها از تجربه های آزار خود توسط مقامات انگلستان می گفتند. با درز کردن این ماجرا به رسانه ها جنجالی فضای سیاسی و رسانه ای انگلستان را فراگرفت و «دِیم لورا کاکس»، قاضی پیشین دیوان عالی این کشور مسئول بررسی ماجرا شد. یک سال بعد در ۱۵ اکتبر ۲۰۱۸ (۲۳ مهر ۱۳۹۷) او نتایج تحقیقش را در قالب گزارشی منتشر و وضعیت آزار زنان در پارلمان انگلستان را «شوکه کننده و شنیع» توصیف کرد. بر اساس گزارش «کاکس» «آزار جنسی [زنان] یک مشکل شایع» در پارلمان انگلیس بود و موارد متنوعی مانند آزار لفظی، تماس نامناسب، تجاوز و حتی رفتارهای شنیع تر را دربر می گرفت. وی در گزارش خود از پارلمان انگلستان نوشت: «قلب دموکراسی ما فاقد استانداردهایی است که از هر محیط کاری در قرن ۲۱ انتظار می رود» و برخورد مقامات و نمایندگان پارلمان انگلیس با کارمندان زن را به نظام «ارباب و رعیتی» تشبیه کرد. با وجود جنجال رسانه ای، بررسی و در نهایت تأیید اتفاقات رخداده و سپس انتشار گزارشِ کاکس اما همانطور که قربانیان در مصاحبه های خود گفته بودند؛ مشکلات حل نشد و شکایت آنها به جایی نرسید.
سال بعد در ۱۱ جولای ۲۰۱۹ (۲۰ تیر ۱۳۹۸) «جما وایت» وکیل دادگستری، گزارش دیگری از مجلس عوام انگلستان منتشر نمود که شامل ثبت تجربیات بالاتر از ۲۲۰ کارمند این مجلس بود. وضعیت به همان شکل سابق ادامه داشت. قربانیان هرگونه شکایت از بدرفتاری نمایندگان را «خودکشی شغلی» خودشان می دانستند. یکی از کارمندان مجلس عوام، شرایط کاری و رابطه رئیسش را با خود این طور توصیف کرد: «تبدیل به فاحشه او می شوید.» یکی دیگر از کارمندان زن در این گزارش می گوید: «من خودم را آدم نازک نارنجی ای نمی دانم، اما گاهی بوده که در راه رفتن به محل کار گریه کرده ام، در صورتیکه از بچگی تا آن موقع گریه نکرده بودم.»
وضعیت مجلس اعیان انگلستان که خویش را اشراف و نجیب زاده می دانند اصلا بهتر نیست. ۱۰ جولای ۲۰۱۹ (۱۹ تیر ۱۳۹۸) «نائومی النبوگن» گزارشی از مجلس اعیان انگلیس عرضه داد و در آن نوشت مساله ارعاب و آزار در مجلس اعیان کاملا نهادینه شده و توسط مجموعه مجلس اعیان تحمل می شود. در این گزارش آمده است کارمندان زن مجلس اعیان انگلیس مراقب هستند که با برخی افراد در یک اتاق تنها نمانند. آنها حتی مجبور شده اند مبلمان و صندلی های دفتر کار را طوری بچینند که موانع کافی میان آنها با برخی نمایندگان اشراف و نجیب زادگان[!] انگلیسی ایجاد شود.
حالا شنیدن پرونده جزیره فحشای «جفری اپستین» که شمار زیادی از رؤسای جمهور و مقامات ارشد فعلی و سابق آمریکا را به خود درگیر کرده، اصلا عجیب و غیرقابل انتظار نیست. «اپستین» گرداننده شبکه گسترده سوءاستفاده جنسی از دختران زیر سن قانونی بود که ۱۰ آگوست ۲۰۱۹ (۱۹ مرداد ۱۳۹۸) وقتی به همین افترا در زندان به سر می برد بشکل مرموزی جان باخت. نام افراد خیلی از «دونالد ترامپ» و «بیل کلینتون» گرفته تا «شاهزاده اندرو»، «تام باراک»، مدیران سابق FBI، دادستانی و... در پرونده او عنوان شد اما مقامات قضایی آمریکا از افشای نام افراد و جزییات بیشتر پرونده او خودداری می کنند. شاید اگر چندپارگی سیاسی و نزاع قدرت در آمریکا تا این اندازه بالا نگرفته بود؛ همین اندازه نیز از پرونده کثیف «جفری اپستین» فاش نمی شد و با همان مرگ مشکوک، پرونده او نیز پایان می یافت.
پای رژیم صهیونیستی و مقامات این رژیم نیز به پرونده جزیره فحشای «اپستین» باز شد. البته این رژیم برای رسوایی اش احتیاجی به این پرونده نداشت. اگر قتل عام هزاران زن و کودک فلسطینی توسط رژیم صهیونیستی را کنار بگذاریم، پرونده «آزار جنسی سازمان یافته» کودکان و زنان یهودی که ۲ دسامبر ۲۰۲۵ (۱۱ آذر ۱۴۰۴) روزنامه عبری یدیعوت آحارانوت گزارشی از آنرا منتشر نمود به میزان کافی تکان دهنده است. «هدر فلدمن»، یکی از زنان شاهد این پرونده اظهار داشت که از هفت سالگی تا بیست ویک سالگی توسط پدرش فروخته می شد و در مراسم فرقه ای یهودی مورد تجاوز گروهی قرار می گرفت. او فاش کرد که در هشت سالگی، پدرش هر هفته او را به دفتر یک عضو کنست (مجلس رژیم صهیونیستی) می برد و آن نماینده، او را بعد از بیهوش کردن مورد آزار جنسی قرار می داد.
هر طور حساب نماییم اصلا پذیرفته نیست این جماعت که تا گردن در گنداب فحشا و پایمال کردن حقوق بانوان فرو رفته اند برای ما شعار «زن، زندگی، آزادی» سردهند! خیلی سخت می توان از کارنامه ننگین و شرم آور غرب و مقامات غربی «حمایت از حقوق زنان» و «حفظ کرامت و ارتقاء جایگاه زنان» بیرون کشید اما هیچ گاه نباید ذلت و حقارت خودباختگان غرب زده را دست کم گرفت. در این مورد آنها استاد کارهای نشدنی هستند. وظیفه آنهاست که مانند بوگیری برای غرب عمل کنند و با جذب بوی نامطلوب و متعفن غرب از آن رایحه ای دلپذیر برای مخاطبان داخلی شان بسازند.
اگر می شد برای بیماری های روحی معادلی در بیماری های جسمی یافت؛ «خودباختگی» در دسته امراض «صعب العلاج» قرار می گرفت. برای افراد «خودباخته» نه فقط مرغ همسایه بلکه حتی شپش های همسایه هم غازند! دراین میان «خودباختگان غرب زده» را می توان تاریک ترین سویه های بشر دانست که همزمان از دو مرض «خودباختگی» و «غرب زدگی» رنج می برند؛ ترکیبی که شوربختانه در بیشتر موارد «لاعلاج» باقی می ماند.
منبع: sease.ir
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب