آزادی بشر دوستانه یا بن بست
سیاسی آزادی بشر دوستانه یا بن بست
قاسم غفوری فعال رسانه در تلگرام نوشت:
در شرایطی که ادعاهای کمک های بشر دوستانه ترامپ برای اهدای آزادی به فجایعی همچون شهادت ۱۶۸ کودک مدرسه میناب و هدف قرار گرفتن بیمارستان ها ختم شده است که دونالد ترامپ، رئیس جمهوری آمریکا، مدعی شده است که واشنگتن کشتی های طرف ثالث را از تنگه هرمز عبور خواهد داد و این اقدام را یک تلاش بشردوستانه جهت کمک به خدمه سرگردان توصیف کرد. ترامپ در پستی در تروث سوشال ادعا کرد که این ابتکار عمل که پروژه آزادی نام دارد و مقرر است از روز دوشنبه شروع شود، با هدف کمک به کشورهایی است که «تماشاگران بی طرف و بی گناه» در این درگیری هستند. او ادعا کرد که حرکت کشتی ها فقط برای آزاد کردن افراد، شرکتها و کشورهایی است که مطلقاً هیچ کار اشتباهی انجام نداده اند و فقط قربانی شرایط هستند.
دزد دریایی بشر دوست می شود
پیش از هر چیز این ادعای به ظاهر بشر دوستانه از طرف ترامپ در حالی مطرح می شود که پیش از این او بطور رسمی اذعان می کند که آمریکا دزد دریایی است که با ربایش کشتی ها منافع بسیاری کسب می کند. با عنایت به اعتراف ترامپ می توان به صراحت اظهار داشت که واژگان بشر دوستانه و خدمت رسانی در کلام او فقط فریبی برای افکار عمومی و توجیهی برای تحرکات نظامی به ویژه در حوزه دریا می باشد. واژه سازی هایی که عمر آن چندان دوام نخواهد داشت، چون که جهانیان با ماهیت تروریستی و جنایت کار او به ویژه در طول جنگ رمضان آشنا شده اند. جنایتکاری که دستش به خون خردسالان مینابی آغشته است و همین جرم برای مجازات او کفایت می کند. با عنایت به این که اعتراف به دزدی دریایی مشروعیت بخش اقدامات ایران و هر کشور دیگری برای رویارویی با آمریکا بوده و بار حقوقی جهانی داشته، بنابراین ترامپ با واژه سازی جدید به دنبال پنهان سازی ماهیت تروریستی و ضد بشری خود را دارد. دوگانگی رفتاری که خود سندی بر بی ثباتی ذهنی و پراکندگی تصمیم گیری در ساختار آمریکاست که به شکل هیجانی مواضعی را بدون درنظر گرفتن نتایج حقوقی آن مطرح و سپس تغییر موضع الزامی را در پیش می گیرند.
بشر دوستی که دوام ندارد
ادعای طرح جدید ترامپ در صورتیکه هیچ کشوری حتی متحدان اروپائی آن حاضر به همکاری با طرح ائتلاف سازی آن با ادعای بازگشایی تنگه هرمز نشده اند و توئیت های آن برای مدیریت بازار مالی آمریکا و جهان هم ناتوان شده است، بگونه ای که ترامپ برای کاهش فشارها و اعتراضات داخلی از یک سو به سرکیسه کردن اروپا با تعرفه های ۲۵ درصدی برای واردات خودرو پرداخته و مدعی شده که این کار صدها میلیارد دلار برای آمریکا سود دارد و از طرف دیگر هم میلیاردها دلار فروش تسلیحات به کشورهای عربی را مصوب کرده تا به زعم خویش نشان دهد که اقتصاد آمریکا با جنگ رونق خواهد گرفت. نکته آمریکا حالا بالاجبار با واژگانی که رنگ و بوی بشری دارد به دنبال دور زدن افکار عمومی آمریکا و حتی کنگره است، چون که مخالفت با ادعای او برابر با مخالفت با آزادی تعبیر شده و این برای ترامپ جهت بازی در جنگ روایتها و سوق دادن حداقل جامعه و ساختار آمریکا به همراهی با جنگ افروزی اش دارای اهمیت است.
رویکردی به ناچار نه قدرت
هر چند که آمریکایی ها برآنند تا این طراحی را نوعی ابراز قدرت نشان داده و حتی ترامپ همزمان بار دیگر ادعای محو ایران را مطرح و سنتکام ادعای بازگشایی معبری در تنگه هرمز را فریاد می زند، اما شواهد نشان میدهد ترامپ بعد از ناکامی در سه پروسه اصلی شامل جنگ، مذاکره و محاصره دریایی حال شروع یک بازی چندسطحی برای خروج از بحران خود ساخته در منطقه و در سطح سیاسی در آمریکا است. او تلاش می کند با ترکیب قدرت نظامی و روایت سازی از موضع انفعال بیرون رود و ابتکار عمل را به دست گیرد. به عبارتی دیگر طرح ترامپ با رنگ و بوی بشر دوستی نه یک اقدام از روی قدرت، بلکه نشأت گرفته از شکست های و ضعف های درونی و بیرونی است در عین آنکه او برای ورود به عرصه جنگی گسترده همچنان با چالشی به نام مهلت شصت روزه کنگره مواجه می باشد در عین آنکه اگر به دنبال دیپلماسی هم باشد، اجباراً باید امتیازات بسیاری برای ایران درنظر گیرد. به عبارتی دیگر ترامپ به دنبال باز تعریف تنش در منطقه و گرفتن ابتکار عمل از ایران است تا به زعم خویش با مدیریت جدید روایتها بتواند بر شکست ها سرپوش و تهران را در راه بازی در زمین خود سوق دهد. طراحی که بخشی از آنرا گرفتار سازی ایران در جنگی جدید برای توجیه داخلی و جهانی جنگ افروزی آمریکا تشکیل می دهد و بخشی از آن هم تضعیف موقعیت ایران و اشتباه محاسباتی آن در هر گونه مذاکره برای افزایش توان چانه زنی آمریکاست. بنظر می رسد ترامپ که تابحال در ائتلاف سازی ناتوان بوده با ژست بشر دوستی به دنبال فریب ناتو و اروپا برای ورود به جنگ باشد درحالی که نخ نما شدن این ادعاها چنان است که توان تحقق چنین طرحی را نخواهد داشت.
معادله ای که برهم می خورد
آنچه در این فرآیند باید درنظر داشت آن است که آمریکا رویکرد تقابلی نوینی را در برابر ایران در پیش گرفته که بخشی از آن جنبه روانی برای تأثیرگذاری بر اقتصاد ایران و در نهایت تغییر رویکرد تصمیم سازان و تصمیم گیران از مقاومت به تسلیم شدن دارد. در این شرایط نگاه ایران باید همچنان برمبنای اصل مقاومت و تاب آوری شرایط جنگی باشد که اساس آنرا هم میدان، خیابان و دیپلماسی تشکیل می دهد. در همین حال طرف آمریکایی باید به این مهم برسد که هرگونه تحرکی با پاسخی سخت و غیر قابل پیشبینی از طرف ایران مواجه خواهد شد. پاسخی که نه فقط در چهارچوب هدف قرار دادن ناوهای متجاوز و یا کشتی های متخلف، بلکه باید در قالب تاثیرگداری بر تمام اقتصاد آمریکا و جهان و هم رژیم صهیونیستی به عنوان محرک اصلی جنگ افروزی آمریکایی باشد. چاه های نفت و گاز منطقه در کنار مشکل تر کردن عبور و مرورهای از تنگه هرمز به شکل پیش دستانه مولفه ای بازدارنده در مقابل سطح جدید جنگ افروزی آمریکا خواهد بود. هشدارهای مطرح شده از طرف قرارگاه خاتم و نیروی دریایی سپاه و ارتش در باب نتایج هرگونه تهدید مقابل ایران گواهی بر این رویکرد مقتدرانه است که می تواند معادلات آمریکا در بازی بشر دوستانه را بر هم زدند. بیداری افکار عمومی در مقابل ماهیت ضد بشری آمریکا به ویژه بعد از جنایت میناب کاهش قدرت ماندگاری سناریوی جدید ترامپ را به همراه دارد به ویژه آنکه جامعه جهانی هم تحت الشعاع بحران اقتصادی و اقتدار نظامی ایران حاضر به مشارکت در این طراحی نمی باشد. وضعیت شکننده آمریکا چنان است که حتی اندیشمندانی همچون مرشایمر تأکید می کنند که تنها راه پیش روی ترامپ اذعان به شکست و خروج از منطقه است و استمرار تنش آفرینی جز هزینه برای آمریکا نتیجه ای ندارد به ویژه این که ایرانیها تسلیم ناپذیر بوده و حاضر به گذشتن از حقوق خود همچون در تنگه هرمز نمی باشند. بر این اساس طرح ترامپ نه طرح ازادی بلکه طرح بن بستی است که می تواند زمینه ساز شکست های جدیدی برای آمریکا و تسریع کننده افول هژمونی ادعایی آن باشد.
*بازنشر مطالب شبکه های اجتماعی به منزله تأیید محتوای آن نیست و صرفاً جهت آگاهی مخاطبان از فضای این شبکه ها منتشر می شود.
منبع: sease.ir
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب